|
|
Achill Island parel aan de Atlantische kust van Ierland.
|
Nog steeds heeft de
Atlantische kust van Ierland de schoonheid van een snoer ongecultiveerde
parels; één van de parels is Achill Island. Voor veel Nederlanders een
nog onbekend deel van Ierland. Toch is het gemakkelijk te vinden door
met de wijsvinger vanaf Dublin in rechte lijn naar de westkust te gaan;
dan even omhoog en voilà! |
|
 |
|
Hoewel Achill zich
in alle opzichten als een eiland gedraagt, beschikt het al sinds de 2e
helft van de 19e eeuw over een ouderwetse, maar comfortabele
brug die haar aan het vasteland verbindt.
Achill is in Ierland
vooral bekend om de vele kunstenaars die er hebben gewoond en nog steeds
wonen. Veel schilders voelen zich aangetrokken tot het bijzonder heldere
licht van de oceaan, dat het landschap reflecteert. Schrijvers, zoals
Heinrich Böll, zijn vooral gecharmeerd van de authenticiteit van het
eiland en haar bewoners.
|
|
 |
|
Achill heeft een
rijke geschiedenis met zichtbare sporen in het landschap vanaf het
Neolithicum, zo’n 5000 jaar geleden. Naast allerlei megalieten zijn er
de meer aanspreekbare shell middens. Dit zijn plekken waar onze
verre voorouders zichzelf trakteerden op een maaltje schelpdieren en de
schelpen lieten liggen. Bij het Golden Strand van Dugort zijn
richeltjes schelpen te vinden in de vorm van een slordige cirkel tussen
de grondlagen; de schelpjes zijn destijds keurig als schoteltjes op
elkaar gestapeld en weggelegd.
Een levend voorbeeld
van de meer recente geschiedenis is bijvoorbeeld The deserted village,
een dorpsruïne. Dwalend tussen de bouwresten, hoor je de stenen en de
architectuur vertellen over de arme boeren in de 19e eeuw,
toen de Engelsen met harde koloniale hand over Ierland regeerden.
Helemaal op het meest westelijke puntje, op het strand van Keem Bay,
ligt de waterbron waar de schepen hun water aan boord verversten voordat
ze de grote overtocht naar Amerika maakten. Veel eilanders halen er tot
op de dag van vandaag hun drinkwater.
Cromwell noemde dit
gebied the hell of Connaught en hij stuurde dissidenten hier naar
toe, zoals Stalin dat deed naar Siberië. De bevolking heeft nog steeds
een vrijbuitermentaliteit en als het even kan, buigt men alleen voor het
gezag van de Heilige Moederkerk.
|
|
 |
|
Ooit was Ierland
bedekt met bossen en op Achill zie je hier en daar nog de duizenden
jaren oude versteende boomstronken die uit het veen tevoorschijn komen
als de bewoners hun turf steken. Ten tijde van de Ierse
onafhankelijkheid (ongeveer 75 jaar geleden) kreeg elke familie van de
regering een lap grond toegewezen op de bergen, opdat niemand in de
winter ooit weer kou zou lijden. Turf steken is nog steeds een sociale
bezigheid en de geur van verbrande turf uit de schoorstenen blijft
onvergetelijk. |
De oostelijke kant
van het eiland wordt begrensd door The Sound, de zeestraat tussen
het schiereiland Corraun en Achill. The Atlantic Drive is een aan
te bevelen (auto)route, niet alleen vanwege de adembenemende panorama’s,
maar ook omdat het de ingetogen kant van het eiland laat zien.
Bezoekers hebben ruim de
gelegenheid van het authentieke van Achill Island te genieten. Zo biedt
het Nederlandse (kunstenaars-)echtpaar Willem van Goor en Doutsje Nauta
een verblijf in Bleanáskill Lodge. Het huis ligt aan een rustige inham, zo’n 2 kilometer van het dorp Achill Sound en kijkt over het water van The Sound uit op het schiereiland Curraun.
Hun bijzondere tuin grenst aan de zee. Meer informatie:
Bleanáskill Lodge,
|
|